Defne Büyürken...

Defne bu aralar yine yeni bir sendroma girdi; başlığımız kısaca kaygı ve korku her sohbette konu bir şekilde korku veya kaygıya kayıyor yaptığımız sohbetleri süzgeçten geçirmeden konuşamaz oldum. Hastayım bile demeye korkar oldum, en çok baba ve anneye kaygı var, okulda her öğrendiği şeyi zevkle anlatan çocuk şimdi öğrendiklerini korku ile anlatıyor ki doğanın kirlenmesi ile köpek balıklarının ölmesini yaptığı tuvalette bağlayan ve o atıkların köpek balıklarının ölmesi ile sonuçlandıran,  arabada radyoda dinlerken kısa haber arasında avukatlar göz altına alındı diye duyunca dedeme bir şey olacak mı diye kaygılanan, bir arkadaşımız asansörde kalınca bir daha asansöre binmek istemeyen, anne babasından bir dakika ayrılmak istemeyen, içimden sürekli ağlamak geliyor diyen bir çocuk düşünün! Resmen evde şaklaban modundayım bakıcımıza 10 dakika geç geleceğim diye haber verdim tabii Defne de bunu duymuş eve geldiğimde ağlamaklı mutsuz bir haldeydi keyfini yerine getirmek için çaba gösterdim. Zaten işten gelmişsin yorgunsun tabii bunu gel de Defne’ye anlat anlatmak yerine keyfini yerine getirmeyi  tercih ettim tabii….

Defne zaten bu aralar her şey takmış durumda bir bunalmış ki sormayın geçti karşıma; Nedir bu kıştan çektiğimiz anne; okula gidilir-hava erkenden hava karır- çocuklar hep hastalanır-parka gidilmez-yürüyüş yapılmaz-kalın giyinir-avm de gezilir ki bu en nefret ettiğim şeydir- İstanbul da yaşarsan kar da yağmaz ee yağsa tutmaz tutsa erir erirse trafik ve çamurdan sokağa çıkılmaz – çilek bulunmaz- domates yenmez-havuza girilmez diye kışı çekiştirdi bana ee annede kıştan pek haz almayınca; o bir şey söyledi ben iki şey söyledim birlikte kış ne kötü vah vah off off diye söylendik durdurduk kızımla..peki dedim güzel olan hiç mi bir şey yok kış hakkında başladım lafı değiştirmeye mısır patlatıp koltukta keyif yapmak birinci sıraya oturdu hemen; sonra en çok kışın ev gezmeleri oluyor dedik sevdiğimiz arkadaşlarımıza gitmek bize çok keyif verir dedik, sonra ilk yağmurda parka gidip ayaklarımızla su birikintilerine basmaya söz verdik, kar yağınca da kardan adam yapıp burnuna havuç takacağız J son olarak ilk kez yeni yıl ağacı yaptık, çünkü bir tek kışın yeni yıl ağacı yapılabilirdi, neyse şimdi keyfimiz daha iyi buda bir süreç geçecek biliyorum ama Defne bir hamur ve ben bir heykeltıraşım gibi geliyor bazen istediğin gibi şekil vereceğin bir hamur hem de umarım sonuçta hayırlı bir evlat büyütürüm. Bıkmadan usanmadan anlatıyorum konuşuyorum sevgi ile büyütmeye çalışıyorum bazen yorulup bazen de keyifle seyrediyorum kızımı Allah evlatlarımızı bize bağışlasın..son olarak başta rahmetli annem olmak üzere tüm annelerin emeklerine kocaman HELAL OLSUN diyeceğim…ne zor bir işmiş meğer ne çok emek gerekiyormuş ki benden daha deneyimli tüm anneler bunlar daha başlangıç en kolay zamanları diyince tüylerim ürperiyor yemin ederim..

Herkese kocaman sevgiler..bu aralar Defne ile ilgilenmekten bloğumuzla ilgilenemedik..oysa her hafta bir proje yapıyoruz ödevlerimiz renkli çeşit çeşit bir fotoğrafını bile çekmeden sabah alıp çıkınca evden bloga da koymak nasip olmuyor…ama sorumluluk projemizin fotoğrafı var onu en kısa zamanda anlatmak istiyorum

Sevgiler